Neşeli Duvarlar

Çocuk, bir uçurtmanın peşinde de çocuktur, bir duvarın ardında da… Ama bilemez o duvarın ardındaki ılık meltemi, Koklayamamıştır daha hanımeli çiçeğini iliklerine çeke çeke, Sadece annesinin anlattığı masallarda hayal eder hiç görmediği kırları, çiçekleri… Parmaklıkları kendisine oyuncak yapmış bir çocuğun çok daha fazlasına hakkı vardı elbette. İşte bu yüzden cezaevinin soğuk duvarlarını neşeli duvarlara dönüştürmek ve sıcacık gülüşler yaratmak için hemen çalışmalara başladık. Küçücük bir odadan büyük mutluluklar yaratabilmenin heyecanını yaşadık günlerce… Cezaevini oyuncaklarla yüreğimizi sevgiyle doldurup umut dolu gülüşlere kucak açtık…Sınıfları en lüks malzemelerle donatsanız da sevgi dolu bir öğretmen olmadan hiçbir anlam ifade etmezdi yaptıklarınız. Birçok insan cezaevinin yanından bile geçmek istemezken onlarca öğretmen burada eğitim vermek için gönüllü oldu. Uzak yakın demeden bir tek çocuk için bile onca yolu gelerek soğuk duvarları neşeli duvarları dönüştüren öğretmenlerle birlikte birbirinden güzel etkinlikler gerçekleştirdik. Şiirler öğrendik, şarkılar söyledik, anneler gününe hazırlandık… Anne parmaklıklar ardında da olsa en değişmez vasıftır annelik. Parmaklıklar ardında anneler günü çok farklı anlamlar kazandı bizim için… Her günün sonunda çocuklar boynu bükük bir şekilde koğuşa, bizse içimiz buruk bir şekilde evlerimize döndük. “Ne olur biraz daha kal öğretmenim!” sözü günlerce kulaklarımızda çınladı…Şimdi soruyorum size: Anne kokusuna hasret büyümek mi zor, yoksa parmaklıklar ardında özgürlüğe hasret büyümek mi…?